Skip to content

Stwardnienie rozsiane: historia choroby

4 tygodnie ago

521 words

Historia stwardnienia rozsianego jest pod wieloma względami historią tego, jak medycyna przeniosła się z prostej obserwacji i klasyfikacji choroby do złożonego sondowania systemów biologicznych przy użyciu wyrafinowanych nowych technik. Główna cecha kliniczna stwardnienia rozsianego – postępujący paraliż – wynikała z pierwszego opisu i była siłą napędową badania choroby. Istnieje kilka warunków klinicznych bardziej dramatycznych niż paraliż. Co może spowodować, że ktoś straci zdolność chodzenia. Ilustracja stwardnienia rozsianego autorstwa Roberta Carswella. Płyta 4, ryc. 4 z anatomii patologicznej: ilustracje elementarnych postaci choroby (Londyn: Longman, 1838).
Wellcome Library, Londyn.
(Postać)
T. Jock Murray, weteran neurologii, który od dziesięcioleci leczy pacjentów ze stwardnieniem rozsianym, opowiada historię choroby w obszernej książce, która zaczyna się od pierwszych zarejestrowanych opisów. Podstawowa opowieść o historii każdej choroby ma trzy etapy: po pierwsze, klasyfikacja choroby jako unikalnej jednostki biologicznej; po drugie, identyfikacja zmiennych biologicznych związanych z ekspresją choroby; i po trzecie, opracowanie terapii, które zakłócają, korygują lub zapobiegają występowaniu defektów biologicznych. Co więcej, opowiadanie o takiej historii wymaga czasu, aby zdarzenie – lub w tym przypadku choroba – mogło zostać umieszczone w odpowiednim historycznym kontekście.
Murray opracował bogatą i szczegółową historię stwardnienia rozsianego, wypełnioną liczbami i cudownymi cytatami, które tworzą gobelin zdarzeń, które doprowadziły do obecnego poglądu, że ten stan jest chorobą autoimmunologiczną. Murray stwierdza od samego początku, że nie upłynęło wystarczająco dużo czasu, aby opowiedzieć historię terapii i podstawy immunologiczne tej choroby, a tym samym skupił się bardziej na wcześniejszej historii stwardnienia rozsianego aż do lat 60. XX wieku. Większość badań nad stwardnieniem rozsianym miała miejsce w ostatnim ćwierćwieczu i chociaż opisuje to, Murray ostrzega, że trudno jest umieścić go we właściwym historycznym kontekście.
Pierwszym wyraźnie rozpoznawalnym przypadkiem stwardnienia rozsianego jest przypadek Augusta d Este (1794-1848), wnuka Jerzego III Anglii i kuzyna królowej Wiktorii, który uważnie dokumentował chorobę w dzienniku, chociaż niektórzy historycy uważają że Lidwina z Holandii, urodzona w 1380 roku, miała stwardnienie rozsiane. Opis choroby jako odrębnego bytu dokonał francuski neurolog Jean-Martin Charcot w 1868 roku. W następnym stuleciu zaproponowano różne teorie wyjaśniające przyczynę stwardnienia rozsianego, w tym infekcji i toksyn. Pierwsze leki – wszystkie działające poprzez modulację układu odpornościowego – które zostały zatwierdzone przez Food and Drug Administration (FDA) na stwardnienie rozsiane stały się dostępne w latach 1990. Głównym postępem technologicznym, który pozwolił lekarzom na obserwację procesu chorobowego i który ostatecznie doprowadził do zatwierdzenia przez FDA leków na stwardnienie rozsiane, było obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI). Jeśli chodzi o zrozumienie procesu chorobowego, MRI dotyczyło stwardnienia rozsianego, jakie było prześwietlenie klatki piersiowej w przypadku gruźlicy.
Z książki Murraya jasno wynika, że historia stwardnienia rozsianego była wspólnym wysiłkiem przez ostatnie dwa stulecia, a wielu lekarzy i naukowców wnosiło do obserwacji swoje siły obserwacji i badań naukowych.
[przypisy: ułożenia rtg, przychodnia mswia warszawa, apteka internetowa chrzanów ]
[więcej w: ile kosztują badania okresowe do pracy, pedodonta warszawa, apteka internetowa chrzanów ]