Skip to content

Mutant wirusa zapalenia wątroby typu B związany z epidemią zapalnego zapalenia wątroby cd

5 dni ago

527 words

Zamplifikowany fragment 822 bp został sklonowany i zsekwencjonowany z próbki każdego pacjenta. Aby wyeliminować mutację wprowadzoną przez polimerazę Taq podczas amplifikacji PCR i aby upewnić się, że otrzymana sekwencja HBV była reprezentatywna dla dominującego gatunku wirusa, zsekwencjonowaliśmy co najmniej dwa niezależne klony z oddzielnych amplifikacji PCR surowicy każdego pacjenta. Porównanie sekwencji DNA ujawniło, że pacjent źródłowy i wszyscy pacjenci z piorunującym zapaleniem wątroby dzielili zasadniczo identyczne sekwencje (Tabela 1). Występowała minimalna rozbieżność sekwencji wśród tych izolatów HBV (nie więcej niż pięć różnic nukleotydów na 822 nukleotydy – to znaczy różnica mniejsza niż 0,6 procent). To stwierdzenie jest zgodne z obserwacją, że HBV ma znaczący wskaźnik mutacji i że osoby przewlekle zakażone HBV często mają niewielkie zmiany sekwencji w różnych izolatach.12 W przeciwieństwie do tego DNA HBV u pacjenta z subkliniczną infekcją (Pacjent 5) miał znaczące różnice w sekwencji w porównaniu z DNA HBV u pozostałych pięciu pacjentów i pacjenta źródłowego (60 z 822 sekwencji nukleotydów było rozbieżnych – to znaczy ponad 7 procent) i reprezentowało inny szczep wirusowy. Dlatego też ten pacjent nie był już uważany za część epidemii. Sekwencje DNA HBV od pacjentów z piorunującym zapaleniem wątroby były najbardziej podobne do sekwencji podtypu HBV ayw13; jednakże istniała znaczna rozbieżność w sekwencji DNA między dwoma szczepami (46 z 822 nukleotydów), co skutkowało wieloma substytucjami aminokwasów w rdzeniu i białkiem X (danych nie pokazano). Obserwacja ta sugeruje, że pięciu pacjentów z piorunującym zapaleniem wątroby zostało zarażonych tym samym wirusem pochodzącym ze wspólnego źródła, podczas gdy pacjent z subklinicznym zapaleniem wątroby był zarażony innym, odrębnym szczepem HBV w tym samym okresie. Tabela 2. Tabela 2. Profile serologiczne i sekwencje Precore szczepów wirusowych zapalenia wątroby typu B z zapaleniem wątroby typu B. Analiza sekwencji wstępnych (tabela 2) ze zamplifikowanego DNA HBV wykazała, że genomy wirusa od czterech z pięciu pacjentów (pacjenci 2, 3, 4 i 6) oraz pacjent źródłowy zawierały mutację G-to-A (nukleotyd 1898 w Podtyp HBV ayw) prowadzący do utworzenia kodonu stop. (Zgodnie z naszym systemem numerowania GenBank, mutacja nukleotydu 1898 odpowiada mutacji opisanej przez Omata i in. 14 [gdzie indziej w tym wydaniu] w nukleotydzie 1896.) Dwa z trzech wirusowych klonów wyizolowanych od Pacjenta również posiadały tę mutację. Co więcej, wszyscy sześcioro pacjentów miało dodatkową mutację G-to-A trzy nukleotydy poniżej (nukleotyd 1901). Przeciwnie, DNA HBV pochodzące od pacjenta (Pacjent 5) z infekcją subkliniczną zawierało sekwencję wstępną typu dzikiego. Aby wyeliminować możliwość obecności mieszaniny HBV typu dzikiego i zmutowanego u pacjenta podejrzanego o źródło, 15 zsekwencjonowaliśmy fragment zamplifikowany za pomocą PCR bezpośrednio, jak również pięć niezależnych klonów pochodzących z produktów PCR. Tylko sekwencja zmutowana była obserwowana w regionie początkowym (dane nie pokazane). Na podstawie tego ustalenia jesteśmy przekonani, że dominującym, jeśli nie jedynym, szczepem HBV u tego pacjenta był zmutowany wirus. Ponadto przeanalizowaliśmy sekwencje wstępne szczepów HBV od czterech pacjentów z ostrym samoograniczającym się zapaleniem wątroby typu B, którzy byli obserwowani
Rysunek 1
[podobne: testosteron cena, poradnia endokrynologiczna dla dzieci, religia w japonii ]