Skip to content

Infekcje robaczkowe po operacjach kardiochirurgicznych

5 dni ago

1038 words

Pod koniec ich eleganckiego badania epidemiologicznego nad grupą infekcji mostkowych po operacji kardiochirurgicznej Richet et al. (Wydanie 10 stycznia) przedstawia nieprzekonującą hipotezę – że infekujące organizmy doszły do ran rany przez kropelki wody z mokrych palców krążącej pielęgniarki, siostry A (zidentyfikowanej jako nośnik organizmów), która skaziła instrumenty i chirurgiczne zasłony.
Autorzy opracowali tę hipotezę jako możliwe wyjaśnienie faktu, że tylko rany na mostku wynikające z zabiegów kardiologicznych zostały zainfekowane, podczas gdy nie wystąpiły żadne infekcje po 47 jednoczesnych operacjach ogólnych, ortopedycznych i naczyniowych, w których uczestniczyła również pielęgniarka A. To ścisłe zamknięcie infekcji tylko na rany na odcinkach od operacji serca nie jest wyjątkowe i zostało odnotowane w co najmniej dwóch wcześniejszych epidemiach zakażeń zakontraktowanych na sali operacyjnej.2, 3 Autorzy nie podają żadnego wyjaśnienia ani hipotezy, aby uwzględnić fakt, że żadne rany nóg ich pacjentów (wynikające z usunięcia żył odpiszczelowych) zostały zainfekowane.
Chociaż zwolnieni przez autorów, prawdopodobieństwo, że organizmy dotarły do rany na mostku przez sedymentację z powietrza wydaje się bardziej prawdopodobne z dwóch powodów. Po pierwsze, autorzy stwierdzili, że próbki powietrza pobrane pięć minut po obecności siostry A były pozytywne. Oprócz innych dodatnich hodowli powietrza w pomieszczeniu operacyjnym uzyskanych za pomocą próbnika powietrza, wszystkie dziewięć płytek do hodowli osadu powietrza umieszczonych wokół stołu sali operacyjnej było dodatnich. Po drugie, rana z rozerwania na mostku ma otwartą powierzchnię większą niż obszar nacięć większości operacji, a podczas operacji serca rana mostkowa, zasłony, instrumenty i gąbki są narażone na działanie wszelkich bakterii sedymentacyjnych dłużej niż podczas większości innych procedur. . Na przykład operacje w przypadku pacjentów trwały 4 3/4 godziny (284 . 64 minut). Tak więc znacznie większe inokulum osiadłych organizmów docierających do ran rdzenia może dobrze wyjaśnić, dlaczego tylko rany tych pacjentów zostały zainfekowane.
Zapobieganie zakażeniom ran śródceśnych i śródpiersia w trakcie operacji kardiochirurgicznej ma ogromne znaczenie nie tylko dla dobra pacjenta, ale także z powodów ekonomicznych i medyczno-prawnych. Jedna z wymienionych epidemii3 doprowadziła do wskaźnika śmiertelności na poziomie 26%, długotrwałej niepełnosprawności z wieloma dodatkowymi operacjami w wielu z jej ofiar oraz złożenia pozwów za ponad 50 milionów dolarów.
Jeśli rzeczywiście wektorem niektórych z tych zakażeń jest powietrze, to istnieje już sprawdzona i niedroga metoda zapobiegania. Bezpośrednie promieniowanie ultrafioletowe jest prostym i bardzo wydajnym środkiem do kontrolowania bakterii przenoszonych drogą powietrzną na sali operacyjnej. Wprowadzony przez Hart, 4 jest stosowany w coraz większej liczbie szpitali w kraju i za granicą. W Szpitalu Uniwersyteckim Duke jest on nieprzerwanie wykorzystywany w niektórych oddziałach chirurgicznych od ponad 50 lat. Ci, którzy mogą wątpić w znaczenie powietrza jako wektora dla niektórych infekcji chirurgicznych ran, powinni przeczytać tylko artykuł Gryskiej i O . Dea6 być przekonanym, że jest inaczej.
Ivan W. Brown, Jr., MD
Watson Clinic, Lakeland, FL 33804
6 Referencje1 Richet HM, Craven PC, Brown JM, i in. . Klastra infekcji rdzenia kręgowego Rhodococcus (Gordona) bronchialis po operacji pomostowania tętnic wieńcowych. N Engl J Med 1991; 324: 104-9.
Full Text Web of Science MedlineGoogle Scholar
2. Hoffman PC, Fraser DW, Robicsek F, O Bar PR, Mauney CU. . Dwa ogniska zakażenia rany kręgosłupa wywołane przez organizmy kompleksu Mycobacterium fortuitum. J Infect Dis 1981; 143: 533-42.
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
3. Robicsek F, Daugherty HK, Cook JW, i in. . Epidemie Mycobacterium fortuitum po operacji na otwartym sercu. J Thorac Cardiovasc Surg 1978; 75: 91-6.
Web of Science MedlineGoogle Scholar
4. Hart D.. Sterylizacja powietrza w sali operacyjnej za pomocą specjalnej bakteriobójczej energii promieniowania: wyniki jego zastosowania w torakochirurgii pozapłucnej. J Thorac Surg 1936; 6: 45-81.
Google Scholar
5. Goldner JL, Moggio M, Beissinger SF, McCollum DE. . Światło ultrafioletowe do kontroli bakterii przenoszonych drogą powietrzną na sali operacyjnej. Ann NY Acad Sci 1980; 353: 271-84.
Crossref MedlineGoogle Scholar
6. Gryska PF,. O Dea AE. Pooperacyjne zakażenie rany paciorkowcowej: anatomia epidemii. JAMA 1970; 213: 1189-91.
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
Powyższe pismo zostało skierowane do autorów danego artykułu, którzy oferują następującą odpowiedź:
Do redakcji: Podobnie jak doktor Brown, my również wysunęliśmy hipotezę, że Rhodococcus bronchialis został przeniesiony do rany na sternach przez osiadanie mikroorganizmów z powietrza, po tym, jak zostały one przelane przez siostrę A. Jednak okazało się, że pielęgniarka A była również kojarzona z infekcje rdzenia kręgowego wywołane przez bakterie Gram-ujemne (Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens i Acinetobacter calcoaceticus) – mikroorganizmy odzyskane z kąpieli wodnej i które nie były przenoszone przez pielęgniarkę A. To doprowadziło nas do poszukiwania innego mechanizmu, który mógłby odpowiednio wyjaśnić transmisję wszystkich tych bakterii.
Pokazaliśmy nie tylko, jak mikroorganizmy mogły dotrzeć do sterylnego pola chirurgicznego za pomocą wody w łaźni wodnej; nasze dane pokazały również, że zarówno pielęgniarka A jak i kąpiel wodna były niezbędne do przeniesienia R. bronchialis na miejsce zrogowaciałego rany. Z 7 pacjentów z przypadkami i 28 losowo wybranych kontroli w naszym badaniu czynników ryzyka zakażeń R. oskrzelowo, 5 pacjentów z przypadkami i 3 osoby z grupy kontrolnej przeszły operację, gdy perfuzjonista (który czasami używał suchej techniki do przeprowadzenia aktywowanego testu czasu krzepnięcia [ACTT ]) był nieobecny, a pielęgniarka A wykonywała wszystkie ACTT przy użyciu łaźni wodnej; przeciwnie, tylko 2 przypadki pacjentów i 3 kontrole miały operację, gdy zarówno pielęgniarka A, jak i perfuzjonista byli obecni (iloraz szans = 3). Tak więc korzystanie przez pielęgniarkę A z łaźni wodnej do wykonywania ACTT było silniejszym czynnikiem ryzyka niż sama obecność w sali operacyjnej.
W przeciwieństwie do sugestii doktora Browna, długość czasu, w którym rana chirurgiczna była wystawiona na działanie powietrza w sali operacyjnej, nie wydawała się odgrywać istotnej roli w rozwoju zakażeń R. bronchialis. Nie było znaczącej różnicy między siedmioma pacjentami z zakażeniami R. bronchialis a sześcioma grupami kontrolnymi podczas trwania operacji na otwartym sercu, w których uczestniczyła pielęgniarka A (średnia . SD, 284 . 64 vs 307 . 79 minut; P nie ma znaczenia w teście t).
Dr Brown zasu
[więcej w: poradnia endokrynologiczna dla dzieci, neurolog dziecięcy radom, testosteron cena ]